Van 8-13 april werd in Oldenburg (Duitsland) het Mission-net jongerenzendingscongres gehouden. Gedurende 5 dagen waren ruim 2500 meest jonge deelnemers bij elkaar om samen de Heer te aanbidden, te luisteren naar inspirerende toespraken, en mee te doen met enkele van de tientallen workshops die georganiseerd waren.

Samen met collega’s uit Engeland, Duitsland en Zwitserland was ik erbij om mee te helpen bij de OMF stand. Bovendien was ik betrokken bij het “Leadership Track” een speciaal onderdeel voor jongeren die leidinggeven in hun kerk of organisatie. Deze jongeren waren ingedeeld in kleine groepjes om met elkaar door te praten over specifieke onderwerpen die met hun taak te maken hadden.

Onverwacht werd ik gevraagd om mee te helpen bij een groep Spaanse jongeren die weinig of geen Engels spraken. Zodoende heb ik vier dagen vrij intensief Spaans gesproken, wat heel leuk was, maar ook enorm inspannend, aangezien het jaren geleden is dat ik die taal gebruikt heb. Maar het was hartverwarmend om het enthousiasme van deze jongeren mee te maken.

Heel indrukwekkend was het getuigenis van Suzanne Tillman. Haar man werd vorig jaar vermoord in Turkije, samen met twee Turkse christenen. Desondanks was zij niet verbitterd, maar zij heeft het werk van haar man voortgezet, omdat ze zich nog steeds geroepen weet om een getuige van Jezus te zijn in dat land.

Nu alle deelnemers weer terug naar huis zijn, is het te hopen dat zij deze ervaringen niet zullen vergeten, maar het geleerde zullen toepassen.

Afgelopen januari schreef ik nog dat ik in Hongkong een ontmoeting had gehad met de achterkleinzoon van Hudson Taylor, de oprichter van onze zendingsorganisatie (oorspronkelijk China Inland Mission). Onlangs kregen we bericht dat hij is overleden. Hier kun je een beschrijving van zijn leven lezen (in het engels).

144 jaar geleden, in 1865, werd de China Inland Mission opgericht door Hudson Taylor. Toen Jolinda en ik in 1987 voor het eerst naar Azië reisden was zijn achterkleinzoon, Dr. Jim Taylor, de Algemeen Directeur van de OMF. Het was dan ook heel bijzonder om vandaag deze toegewijde man van God opnieuw te ontmoeten! Hij is inmiddels heel bejaard, en heeft niet zo heel lang meer te leven, aangezien hij leverkanker heeft. Tocht straalt hij nog steeds Gods liefde en toewijding voor Hem uit.

Ik ben deze week in Hongkong om te onderzoeken hoe de Protestantse Kerk in Nederland de christenen in China kan helpen en van hen leren. Er zijn tegenwoordig allerlei openingen voor christenen om vanuit hun beroep God te dienen in China. Ook al laat China geen zendelingen toe, toch er zijn vele mogelijkheden om als christen in dit land te werken. Vanuit je beroep als arts, leraar, of ontwikkelingswerker kun je vaak laten zien wat je motiveert om je tijd en energie te geven om mensen te helpen. Veel Chinezen zijn in de afgelopen jaren tot geloof gekomen door het levende getuigenis van buitenlandse werkers. In hun werk zijn zij ook een voorbeeld voor de Chinese christenen om de Heer in hun dagelijks werk te dienen.

Wat met name indruk op me maakte was het grote aantal Chinezen van overzee (uit Singapore, Australië, Canada en de V.S.) die naar China gekomen zijn om de Heer te dienen.

Christenen spreken vaak over de noodzaak om “wederom geboren” te worden. Dat wordt door boeddhisten vaak anders geïnterpreteerd dan in de Bijbel bedoeld wordt. Een boeddhist denkt namelijk meteen aan reïncarnatie, een bijna eindeloze kringloop van geboren worden, sterven, en opnieuw geboren worden. Dat wordt je dus niet blij van, want een boeddhist wil juist uit die vicieuze cirkel van “wedergeboorte” verlost worden.

Om dat proces een handje te helpen, heeft een tempel in de omgeving van Bangkok (in Nakhorn Nayok) iets nieuws bedacht: een soort instant wedergeboorte, bedoeld om af te rekenen met het (slechte) karma in je leven, en opnieuw te beginnen met een nieuw leven. Kijk maar naar deze video-clip van de International Herald Tribune. Het commentaar is in het Engels, maar is goed te volgen.

Born Again in Thailand

Het hele verhaal kun je lezen door hier te klikken, en zo een PDF bestand te downloaden. Bid voor deze mensen die wanhopig op zoek zijn naar verlossing en verlichting van hun lijden.

Deze week zijn we druk bezig geweest met voorbereidingen voor onze komst naar Nederland. Terwijl ons huis vol staat met half-ingepakte dozen, gingen we op donderdag 5 juni naar de diploma-uitreiking van Denise op CMIS. Dat gaat op een internationale school (in navolging van Amerikaanse scholen) veel uitgebreider en feestelijker dan we in Nederland gewend zijn.

Gekleed in een toga kwamen de studenten de zaal binnen en na een aantal toespraken kregen ze één voor één op het toneel hun high school (HAVO/VWO) diploma uitgereikt. Tijdens en na afloop van de plechtigheid was er ruim gelegenheid om foto’s te nemen, wat we dan ook uitgebreid gedaan hebben. De diploma-uitreiking is echt een hoogtepunt van het schooljaar, en tegelijk ook een moment van weemoed, want de afgestudeerden zwermen binnen enkele weken naar alle delen van de wereld uit, en de meesten zullen elkaar nooit meer zien. Het is deze maand dus een tijd van afscheid nemen, ook voor Marissa en Joël, die sommige vrienden en vriendinnen ook niet meer terug zullen zien.

Zelf moeten we ook afscheid nemen van collega’s die voorgoed teruggaan naar hun land, en anderen die we voor langere tijd niet meer zullen zien. Dat is soms best wel emotioneel, en het komt bovenop de drukte van het opruimen, sorteren en inpakken van onze spullen.

Tenslotte hebben we deze week nogmaals voor onze vliegtickets moeten betalen, omdat het reisbureau het geld van onze eerste boeking heeft gebruikt om andere schulden te betalen. We hopen dat het geld in de komende maanden alsnog zal terugbetaald worden, maar eerlijk gezegd durven we daar niet op te rekenen, aangezien het reisbureau bij heel wat mensen in het krijt staat …

Tegelijk bereiden we ons voor op ons verblijf in Nederland. Het zal wennen zijn om na zeven jaar weer voor langere tijd in Nederland te wonen!

Het is altijd speciaal als je eigen kind op het toneel staat, maar als allebei je dochters meedoen met een musical ben je als ouders natuurlijk helemaal trots! Op 28 en 29 maart jl. traden Denise en Marissa op in de musical “Into the Woods” van de Amerikaan Stephen Sondheim, naar het gelijknamige book van James Lapine. Het is een adaptatie van een aantal klassieke sprookjes van de gebroeders Grimm, gericht op een meer volwassen publiek. Denise speelde de moeder van Jaap in “Jaap en de bonestaak”, en Marissa was Raponsje uit het gelijknamige sprookje.

Hieronder een aantal foto’s genomen tijdens en na het optreden.

Een paar weken geleden reed ik ’s avonds over de rondweg van Chiang Mai naar huis toen ik in een lange file terechtkwam. Al gauw bleek een ernstig verkeersongeval de oorzaak te zijn. Meerdere auto’s stonden total loss op de weg, terwijl ambulances de doden en gewonden afvoerden. Een paar dagen later las ik een verslag in de krant, wat een interessant licht werpt op de mentaliteit van de bevolking hier:

Op 17 januari jl. vond een ernstig auto-ongeval plaats op de Superhighway by de Patanbrug, waarbij 3 doden vielen en meerdere gewonden. Ooggetuigen meldden dat een Toyota Vigo pickup truck met hoge snelheid over de brug reed en toen scherp naar links uitweek, en vervolgens naar de andere weghelft schoot. Daarbij kwam de Toyota frontaal in botsing met een Honda City, waardoor drie van de inzittenden op slag gedood werden. […] Dit weggedeelte staat bekend als een “black spot”, vanwege de vele ongelukken die er plaatsvinden. Er wordt gesuggereerd dat het ontwerp en de bouw van de brug mogelijk verantwoordelijk zijn voor het ongeluk. Verder werd voorgesteld dat buurtbewoners een schrijn (geestenhuisje) bouwen bij de brug, om de geesten die deze ongelukken veroorzaken een thuis te geven.”

Nu weten we dus wie er verantwoordelijk is voor deze ongelukken: de ontwerper en de bouwer van de brug, en de geesten die zich in de omgeving bevinden. Het feit dat de bestuurder van de pickup truck met hoge snelheid reed en roekeloos van rijstrook wisselde was niet van belang!

Is het niet opvallend hoe we als mensen vaak de schuld afschuiven op een ander, in plaats van zelf de verantwoordelijkheid voor onze daden op ons te nemen? Wat een verschil met Jezus, die onze schuld op zichzelf nam, en de straf voor onze zonde droeg! Wat een bevrijding als we eerlijk onze schuld belijden en vergeving ontvangen op grond van zijn volbrachte werk aan het kruis. Dat is de boodschap van Pasen, die we mogen beleven én uitdragen. Hij is gestorven voor onze zonden én Hij is opgestaan uit de dood!

Sinds afgelopen zomer hebben Jolinda, Denise en Marissa (en soms ook Joël) meegeholpen in een kinderhuis in onze wijk. We schreven erover in onze nieuwsbrief, maar wilden hier nog wat foto’s laten zien. Onlangs is er in Nootdorp voor ons gecollecteerd, en wij willen graag de opbrengst bestemmen voor dit kinderhuis, dat met weinig middelen probeert een verschil te maken in de levens van deze kinderen, die niet thuis bij hun ouders kunnen opgroeien.

  Marissa in de dierentuin

Er wonen 9 kinderen, allemaal in de leeftijd tussen 3 en 5 jaar. Ze zijn heel ondeugend, maar ook aandoenlijk lief. Vaak gaat Jolinda op zaterdagochtend met Denise en Marissa naar het kinderhuis om activiteiten met de kinderen te doen.

Hieronder een foto van de keuken-eetkamer, en van 3 van de jongens (Am, Om en Kong).

  Eetkamer

  Am, Om en Kong

Voor kerstmis hebben we als gezin een kleine trampoline en een wip voor ze gekocht, zodat ze zich fysiek kunnen uitleven, want ze hebben altijd ongelooflijk veel energie. Elke keer dat onze kinderen langsgaan, straalt hun gezicht van enthousiasme. Het is dan ook heel dankbaar werk om te doen.

Marissa deed afgelopen week op school een project over Edwin van der Sar en vandaag stond ze zelf in het doel bij het voetbaltoernooi van de hoogste klassen van de internationale middelbare scholen in Chiang Mai. Nou, ze kiepte als de echte Van der Sar!! Met ontelbare reddingen, en knappe acties hielp ze haar team om de halve finale te bereiken! Toen ging het mis, en die wedstrijd verloren ze met 4-0. Maar bij de “troostfinale” om de 3e en 4e plaats krabbelden ze weer op, en wonnen uiteindelijk met 3-2. Al met al een geweldige prestatie!

Joël deed ook mee, bij het toernooi van de lagere klassen, maar ondanks verwoede pogingen kwamen zij niet verder dan de eerste ronde. Het is wel heel leuk dat de kinderen hier de kans hebben om met allerlei sporten kennis te maken op school. Volgende maand beginnen de trainingen voor het basketbaltoernooi in het voorjaar. Daar zullen Marissa en Joël zeker ook weer van de partij zijn.

V.l.n.r. Max Roecker (PREM), Kevin Rosier (vice-consul USA), Denise van Dorp (CMIS) en Andrew MacLaughlan (organisator).

Op zaterdag 3 november nam Denise, samen met leerlingen van 4 internationale scholen in Chiang Mai, deel aan de “Model United Nations”. Samen met een Duitse student was zijn voorzitter van de ochtendzitting. Op bovenstaande foto staat Denise samen met Kevin Rosier, vice-consul van de Verenigde Staten, die de openingstoespraak verzorgde. Na de openingszitting gingen alle deelnemers in regionale werkgroepen aan de slag om een aantal moties voor te bereiden over onderwerpen zoals “De rechten van kind-vluchtelingen”, “Internationale Mensenhandel”, “Immigratie” en “Migranten werkers”

Denise maakte deel uit van de werkgroep die zich bezighield met “mensenhandel en sex-slavernij”. ’s Middags kwamen alle “afgevaardigden” weer bij elkaar, en moesten toen debatteren en stemmen over een “crisis-situatie”, die zich had voorgedaan. Al met al was het voor alle studenten een heel interessante en leerzame dag, die hen een idee gaf van hoe het er in de echte Verenigde Naties aan toe gaat.

Een verslag van deze dag verscheen in de Chiang Mai Mail een Engelstalige krant, die ook op internet te bekijken is.